Þannig er fyrirsögn Reykjavíkurbréfs Morgunblaðsins þann 25. janúar 2026. Í greininni er rakið hvernig Kristrún Frostadóttir formaður Samfylkingar talaði einarðlega gegn því fyrir kosningar að kljúfa þjóðina með átökum um ESB og sagði: „Ég veit að fólk heldur að ég sé að blöffa með þetta. Það er bannað að plata. Það er bannað að plata í þessu starfi.“
Í Reykjavíkurbréfi eru fleiri ummæli Kristrúnar á sömu nótum rifjuð upp:
„í hlaðvarpinu Chess After Dark þremur mánuðum fyrir kosningarnar 2024. Þar ræddi hún þetta í löngu máli og sagðist meðal annars hafa „verið mjög skýr á því að ég tel að þetta sé ekki rétti tíminn til að fara í þá vegferð“, sem sagt þá vegferð að hefja á ný aðlögunarviðræður við Evrópusambandið. Hún sagði að það væri „rosalega mikil vegferð að fara í það ferli“ og að það væri vegferð sem þyrfti að vera „mikil samstaða um hjá þjóðinni“. Því til áréttingar nefndi hún að það væri ekki hægt að ganga „svo auðveldlega úr Evrópusambandinu“,
og
„leggja ofboðslega mikið í það til þess að vinna þá þjóðaratkvæðagreiðslu“ og að þá mundi þetta „taka yfir alla pólitíska umræðu“.
Kristrún sagðist vera: „mjög meðvituð um það að það að ganga í Evrópusambandið er verkefni sem þorri þjóðarinnar verður að standa á bak við“. Krafa um það yrði að koma frá grasrótinni, verkalýðshreyfingu og atvinnurekendum og fleiri stjórnmálaflokkum. Ef allt þetta væri fyrir hendi og meirihluti á Alþingi, þá væru komnar forsendur fyrir leiðangri til Brussel“
og að lokum sagði Kristrún:
„Ég veit að fólk heldur að ég sé að blöffa með þetta. Það er bannað að plata. Það er bannað að plata í þessu starfi.“
Síðar segir í Reykjavíkurbréfinu:
„Þessi sami formaður Samfylkingarinnar hefur nú stigið fram og sagt að nú sé komið að Evrópumálunum. Nú sé rétti tíminn að renna upp til að hefja umræðu um aðild á ný hér á landi og láta kjósa um það mál. Þar á að vísu að reyna að láta kjósa um eitthvað allt annað en aðild, því að ætlunin er að kynna kosninguna sem kosningu um viðræður, rétt eins og það sé alveg ótengt því að ganga í Evrópusambandið. Svo er vitaskuld ekki, það ríki sem sækir um aðild og fer í aðlögunarviðræður gerir það einungis af því að það vill ganga í sambandið. Það er ekkert til sem heitir að kíkja í pakkann, viðræðurnar ganga út á það eitt að undirbúa umsóknarríkið undir aðild með því að láta það laga sig að sambandinu á meðan viðræðurnar standa yfir. Þegar þeirri aðlögun er lokið og umsóknarríkið hefur tekið upp allar reglur ESB getur það gengið í sambandið, fyrr ekki.“